Otto

#3.0

Sat, 05 May 2012 23:20:16 +0200

Otto, Otto dacht Misschien heet ik wel Toot. Hallo zei hij tegen niemand in het bijzonder. Hij zwaaide met zijn armen die een hard oppervlak tegenkwamen. Oh gossie dacht hij, tot hij beter keek en zag dat het de tafel was. Gelukkig stamelde hij uit ik was al bang dat ik moest gaan zweten.

De man keek Otto aan. Gaat het wel? vroeg hij, en wil je een glaasje water?

Otto moest erom lachen, zijn HA HA HA’s vulden de hele kamer. Hij keek rond. Hé! riep hij heb je deze kattenkoppen al gelezen?

Met de injectiespuit nog in zijn hand keek de man toe hoe Otto een kat bij zijn nekvel vast had gepakt. Het beest bungelde in de lucht. Otto liet hem weer vallen.

Verdikkeme maakte hij een vuist. Otto keek boos en begon te stampen. Verdikkeme zei hij nog eens ik ben vergeten de kranten eten te geven. Hij liep wild in het rond en dacht Waar heb ik de keuken toch gelaten.

#2.9

Sat, 05 May 2012 22:57:57 +0200

Zonder verdere aankondiging en met een grote zwaai stak de man de spuit in Otto’s arm, en in één vloeiende beweging spoot hij hem leeg in Otto’s aderen.

#2.8

Sat, 05 May 2012 22:57:00 +0200

Otto en man liepen ZIEKE HUIS uit, zonder dat ze goed wisten wat ze moesten doen. Ze bekeken samen het briefje van de dokter. Ze hielden het briefje in het licht van de zon. Ze wapperden hem door de lucht. Wacht zei de man, hij greep met zijn hand naar zijn kin je had toch een injectiespuit thuis liggen? Otto knikte. Misschien helpt dat ons verder zei de man.

Otto leidde de tocht naar zijn huis, liet de man binnen en samen liepen ze naar de tafel, erop lettend zat ze niet op kattenstaarten trapten. Dit is Krant zei Otto terwijl hij naar één van de katten wees hij is een beetje mijn favoriet. De man aaide Krant. Krant spinde.

Kijk zei Otto hier is de injectiespuit. De man keek aandachtig naar de spuit, hij pakte hem van tafel, draaide hem op alle mogelijke manieren zodat hij ieder stukje kon zien. Hij dacht lang na. En? vroeg Otto. Wat weet je over dit voorwerp? vroeg de man terug. Niets zei Otto hij lag hier zonder dat ik wist van wie hij was en waarom hij hier lag en wat er in zat en wat ik moest doen.

#2.7

Sat, 05 May 2012 22:39:38 +0200

Ik denk dat ik het weet zei de dokter hoewel ik nog nooit zoiets heb meegemaakt – noem het intuïtie. De twee keken hem aan en stuurden hem vraagtekens, maar hij opende ze niet, integendeel, hij legde ze naast zich neer op een steriel wit tafeltje. Otto bedacht hoe smerig en vies zijn eigen keuken was, nog smeriger en viezer in vergelijking met dit tafeltje, hij schaamde zich hoewel de dokter nergens van wist.

De dokter verzette zijn bril voor de zoveelste keer en pakte zijn notitieboekje. Hij schreef in het meest bizarre handschrift iets op, scheurde het blaadje los en overhandigde het aan de man met de bijzondere ogen.

Ik kan het niet lezen zei de man. Nee ik ook niet zei de dokter en dat is nu juist het hele probleem.

#2.6

Sat, 05 May 2012 22:33:06 +0200

De dokter nam Otto en de man met grote pupillen mee naar een klein kamertje ergens bovenin het gebouw. Ik hoor dat uw armen jeuken zei hij tegen Otto. Ja zei Otto heel erg. De dokter verzette zijn bril eens, en daarna nog eens. Ja ja zei hij, ja ja ja.

#2.5

Sat, 05 May 2012 22:32:32 +0200

Otto en de man met de bijzondere irissen liepen naar binnen, naar de receptie. Wat kan ik voor u doen? zei de receptioniste glimlachend, ze knipperde haar ogen als een verliefd meisje. Otto knikte. Zijn armen jeuken als nooit te voren zei de man. De receptioniste fronste en knikte begrijpend. O, maar dat kan niet zomaar, daar moeten we iets aan doen zei ze resoluut. Ze kwam achter haar balie vandaan, ging midden in de hal staan en riep luid DOKTER? DOKTER? en het resoneerde door heel het gebouw.

Een klein mannetje met een bril met ronde brilglazen kwam de gigantische wenteltrap afgelopen en zei zo zacht dat Otto en meneer een stap naar voren moesten doen om te laten blijken dat ze het wel erg zacht vonden hier ben ik.

#2.4

Sat, 05 May 2012 22:31:44 +0200

Plots kreeg Otto jeuk aan zijn armen. Met de ene hand krabde hij de andere arm, zodat ze voor zijn lichaam kruisten. De man vroeg Otto wat er was. Ik weet het niet zei Otto ik heb nooit zo’n jeuk. De man fronste en vroeg moeten we naar een ziekenhuis gaan? maar Otto schudde zijn hoofd, nee, dat hoeft echt niet zei hij, terwijl hij vond van wel.

Dat stelde de man niet gerust. Als het had gekund, dan waren zijn pupillen gegroeid. Hij pakte Otto’s schouder en zei het lijkt me beter als we toch een dokter zoeken. Otto knikte. Ze liepen door de straten over kruispunten en zebrapaden. Soms moesten ze omdraaien omdat het doodliep. Uiteindelijk kwamen ze aan bij een groot gebouw waar ZIEKE HUIS op stond, met tussen die woorden iets wat amper nog op een N leek.

#2.3

Thu, 03 May 2012 21:48:00 +0200

Meneer, weet u dat u bijna geen irissen meer heeft zei Otto ik bedoel, dat uw irissen en pupillen niet zo veel verschillen? Ja zei de man terug nadat hij opkeek van zijn hand dat zit zo. Otto keek hem vragend aan maar de man praatte niet verder. Mist u nog een injectiespuit? vroeg Otto hem toen. De man kantelde zijn hoofd. Hij dacht na. Hij fronste. Wat zit er in? vroeg hij.

Otto had geen idee.

#2.2

Thu, 19 Apr 2012 18:52:00 +0200

Otto liep naar de man met de bijzondere pupillen. Zonder aanleiding schudden ze handen, ze zeiden verder niets. Na een minuut of vijf begon de man de hand waarmee hij schudde te inspecteren. Otto keek mee.

#2.1

Wed, 18 Apr 2012 23:28:54 +0200

Voordat Otto verder liep keek hij opzij. Door een keukenraam zag hij een Meneer weloverwogen zijn broodje smeren.

#2.0

Tue, 10 Apr 2012 20:49:28 +0200

De volgende dag strooide hij eerst weer kattenvoer over de vloer. Vervolgens liep hij naar buiten. Voor de zekerheid pakte hij zijn paraplu, omdat het weer verraderlijk is en er geen wolk in de lucht dreef. Hij liep over stoepen.

Op een gegeven moment zag Otto een man staan. De man had een hoed, zo’n puntige maffiahoed, gestreept. Toen Otto beter keek zag hij dat de irissen van de man gevuld werden door pupil.

#1.9

Mon, 09 Apr 2012 12:28:36 +0200

Otto krabde aan zijn neus; hij wist niet goed wat hij nu doen moest.

#1.8

Thu, 29 Mar 2012 11:35:01 +0200

Nog steeds lag de injectiespuit op tafel, nog steeds schijnbaar ongebruikt. Otto vertelde Krant dat hij even opzij moest, Krant ging op zij en Otto liep een hal in, een trap op, een overloop over, nog een trap en een zolder op. Daar zocht hij in schoenendozen naar een oude camera. Hij vond hem in een doos met verder onder andere een potlood en een origamizwaan.

Terug beneden kreeg hij de camera aan de praat, na er een paar keer op te slaan, en maakte hij foto’s van de injectiespuit, van links, rechts, boven, achter, enzovoort.

#1.7

Wed, 28 Mar 2012 00:14:34 +0200

Zodra hij de afstandbediening gevonden had ging Otto in de fauteuil zitten. Krant kwam op zijn schoot. Otto zette de televisie aan. Koop nu een aardappelmesje en krijg de aardappel gratis! zei de televisie, en Na de reclame kunt u kijken naar-. Otto luisterde niet echt meer, Krant was vooral gefascineerd door het rode lampje rechtsonder de beeldbuis. De andere katten lagen te slapen.

#1.6

Mon, 26 Mar 2012 11:06:01 +0200

Otto begon de katten namen te geven. Daarbij lette hij er niet op of het een kater of poes was. Hij zei hardop, terwijl hij individuele katten aanwees: Alex, Adam, Augustus, Arend, Arnold, Andries, Abel, Aron, Alina, Anne, Anies, Bernhard, Bruno, Bert, Brent, Bill, Bo, Charles, Cindy, Christina, Dries, Donald, Daan, Daniëlle, Ernest, Eduard, Evelien, Elske, Frans, Ferdinand, Fabiënne, Gerard, Gustaaf, Greta, Hans, Hylke, Helen, Heleen, Helena, Ido, Ine, Jonathan, Joanna, Joline, Josef K., Karel, Krant, Karin, Lubart, Lina, Maarten, Mo, Mien, Nahaman, Nebukadnezar, Neeltje, Omar, Ola, Piet, Peter, Pien, Paula, Quinten, Qu-, hij stopte even en dacht na, kende geen vrouwennaam met een Q en ging verder, Robbert, Ron, Rolinda, Steven, Stefan, Steen, Sandra, Toon, Tina, Ulrich, Vera, Wytse, Xandra, Zoro.

Toen had hij, dacht hij, alle katten wel ongeveer gehad.

#1.5

Sun, 25 Mar 2012 12:20:00 +0200

Alle katten liepen over de vloer. Alle katten miauwden. Otto had geen voerbakjes en strooide alles dus op de grond. Alle katten aten.

#1.4

Sat, 17 Mar 2012 10:24:00 +0100

Otto vond een broodje. Het was het laatste broodje. Hij liep naar buiten en at hem, terwijl hij naar de winkels ging. Eerst haalde hij meer brood. Daarna ging hij naar de dierenwinkel. Hebben jullie hier katten vroeg hij. Niemand zei iets terug want hij vroeg het in het midden van een gangpad. Hij liep naar de kassa en vroeg weer Hebben jullie hier katten. Ja zei de vrouw achter de kassa, ze liepen een andere kamer in die vol zat met hokken met katten. Otto keek de kamer rond, hij zag alle katten en bedacht hoeveel voer hij had. Ik wil ze graag allemaal zei hij.

#1.3

Fri, 16 Mar 2012 09:36:30 +0100

De keuken leek nog smeriger in het licht van de stoffige TL-buis. Otto opende keukenkastjes. Hij vond glazen, kattenvoer, borden, kattenvoer, kattenvoer. Hij vroeg zich af of hij een kat had, en zo niet, of hij er een moest nemen.

#1.2

Wed, 14 Mar 2012 12:47:00 +0100

Otto ontwaakte met zijn hoofd op tafel. Zijn handen hingen onhandig naast hem. Hij was in slaap gevallen. Ik droomde van twee, nee, één, nee, toch twee, ik denk twee wezens zei hij, de ene was een bruid en de ander moest nog worden ontsluierd. Otto keek naar de klok. Daarna naar het raam. Daarna door het raam naar allemaal figuren: op fietsen, in auto’s, in trams, te voet. Iedereen altijd in beweging.

#1.1

Tue, 13 Mar 2012 20:24:00 +0100

Op de glazen salontafel lag een injectiespuit die hem niet bekend voorkwam. De te injecteren vloeistof was doorzichtig. Het leek er niet op dat de spuit al was gebruikt. Otto opende zijn dakraampje - klein, vierkant en hoog in de muur - stak zijn hoofd naar buiten en riep Wiens injectiespuit is dit? maar niemand antwoordde.